ευχαριστώ λενάκι, πολύ μου αρέσει να τον γελοιοποιώ αυτόν τον κύριο! Και μιας που μιλάμε για σας, ανεβάζω και το μικρό σας αριστούργημα: η φουσκωτή θεά (στίχοι/μουσική:ελένη,κώστας)
εκπληκτικό!!!
Στη Λευκάδα. Ήλιος και υγρασία. Παίζουμε με μια όμορφη πολυεθνική παρέα στα πλαίσια του εργαστηρίου για modal σύνθεση του ross daly. Μαζί μας παίζει και η Κέλλυ. Θα ήθελα να ανεβάσω μερικά δευτερόλεπτα από τισ συνθέσεις του ross και της κέλλυς, έτσι όπως αυτοί τα παίζουν με τις 2 λύρες, είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω ακούσει ποτέ. Δεν είχα το ηχογραφητήρι μαζί μου… Ανεβάζω έναν σκοπό που έγραψα στο εργαστήρι, σημειώστε ότι το τελευταίο 9/8 είναι σύνθεση του ross…
αυτές οι χορδές κάνουν ότι θέλουν, δεν δείχνουν στάλα έλεος,
κι αν θελήσεις να τις εξουσιάσεις γίνονται σκύλες,
τρίζουν και γαυγίζουν,
διακροτούν και και χάνουν τους αρμούς,
σε περιπαίζουν σαν άβγαλτα κορίτσια,
δεν σου δίνονται κι αφήνουν μόνο λίγδα στα δάκτυλα,
νομίζεις δε θα σου ανήκουν ποτέ
κι ας τις χάρησες τη ψυχή σου…
και καμμιά φορά σε συμπαθούν και σ’ αφήνουν να τις παίξεις για λίγο…
Να μην ξεχνιόμαστε… αυτός ο διαδικτυακός τόπος δεν θα υπήρχε χωρίς τη βοήθεια και τις ιδέες του φίλου και συνεργάτη Hayden Chisholm. Περάστε μια βόλτα από τα λημέρια του για να γνωρίσετε έναν άξιο καλλιτέχνη. Εδώ….
geil hayden, geil…
ευχαριστώ για τη φωτογραφία…
…μετά το blasted της sarah kein από τους “ακτίς αελίου”, μνημονεύω ένα απόσπασμα από συνέντευξη της συγγραφέως, ένα χρόνο πριν αυτή αυτοκτονήσει:
…οι σπόροι ενός ολοκληρωτικού πολέμου μπορούν πάντα να εντοπιστούν στον εν καιρώ ειρήνης πολιτισμό και ο τοίχος μεταξύ του επονομαζόμενου πολιτισμού και όσων διαδραματίστηκαν στην Κεντρική Ευρώπη είναι πολύ, πολύ λεπτός και μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή… γράφω μόνο για τον εαυτό μου…για να ξεφύγω από την κόλαση. Και ποτέ δεν λειτουργεί. Ωστόσο, στο άλλο άκρο της διαδρομής, όταν κάθεσαι και παρακολουθείς κάτι και σκέφτεσαι: “λοιπόν, αυτή είναι η πιο τέλεια έκφραση της κόλασης που ένιωσα ποτέ”, τότε ίσως τελικά να αξίζει τον κόπο…
δεν ψυχοπλακωνόμαστε… ακούμε αυτό:
κάποιοι Γιαπωνέζοι ανακαλύψαν την Θωίδου, κάτι στη μουσική της τους κούνησε τα μέσα τους και να το αποτέλεσμα… όσο και να γελάσετε είναι αλήθεια…
Μόλις βγήκα από 2 μέρες studio όπου γρατζούνησα για μια παραγωγή του Damian Drăghici. Το Βουκουρέστι μέσα στην ομίχλη με τα νύχια της δύσης να γυαλίζουν φανταχτερά σε κάθε γωνιά, διψασμένα για νέους καταναλωτές. Ρακένδυτοι τσιγγάνοι δίπλα σε BMW και Mc Donalds, τα κτίρια του Τσαουσέσκου ακόμη ζωντανά φαντάσματα… πριν δέκα χρόνια που ήμουν εδώ η ασχήμια ταίριαζε με τη πόλη…τώρα το γκρι με το ηλεκτρίκ και το στρας μου προκαλούν ναυτία πτώσης στο κενό…
Ακούω κάτι που κρατά στο μυαλό μου την εικόνα της Ρουμανίας άσπιλη: